معماری وین: غیرعادی، پیشرو، خاص

دانستنی ها - در تور وین - ۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۶

وین شهر هنر، موسیقی و معماری است. حضور در اپراهای فوق العاده ی وین خود به اندازه کافی شما را مقهور هنر وین می کند، اما کمی هم در شهر قدم بزنید و از معماری چشم نواز ساختمان های آن که تاریخ شهر را تعریف می کنند، لذت ببرید. شاید وقتی در شهر قدم می زنید، همه ی ساختمان های قدیمی آن را یک شکل ببینید. ولی با خواندن این مطلب، می توانید تفاوت های آن ها را به خوبی تشخیص دهید و از سفرتان به یکی از زیباترین شهرهای اروپا لذت ببرید.

قرون وسطی

سبک های معماری فراوانی از رومانسک گرفته تا باروک و مدرن در وین یافت می شود. اما از آن جایی که بقایایی از ساختمان های قرون وسطی در وین باقی نمانده، ساختمان های گوتیک قدیمی ترین بنیان های وین هستند. طی قرن چهاردهم معماری التقاطی بر پایه ی معماری "کلیسای هالن"Hallenkirche) ) بود که از آلمان برگرفته شده بود. بناهای این دوره دارای سرسراهای بزرگ، سالن ها و راهروهای طویل و هم ارتفاع بودند. اولین مثال این سبک "کلیسای هایلیگن کرویتز" (Heiligenkreuz) است. مشهورترین ساختمان این سبک هم اولین باززنده سازی "کلیسای جامع سنت استفان" (St. Stephan's Cathedral) بود. اصلاحات اخیر، جزییات ساختار اصلی را به کلی تغییر داد. مثال های دیگر از این نوع، "کلیسای مینوریته" (Minorite Church) و "کلیسای سنت آگوستین" (Church of St. Augustine) هستند.

اواخر قرن پانزدهم تمرکز از روی معماری گوتیک بردداشته شد . تمایل به بناهای متواضع تر با طراحی داخلی غنی تر افزایش یافت. بنایان الگوهای هندسی و مجسمه های بدون گوشه را به سقف و دیوارها اضافه کردند. کلیساهای گوتیک تا اواسط قرن شانزدهم در اتریش ساخته شدند.

از گوتیک تا باروک

یکی از ویژگی های غیر عادی وین نسبت به دیگر شهرهای اروپایی، کمبود ساختمان های رنسانس آن است. ترک ها از 1529 تا دهه ی 1680 بر وین غلبه داشتند و برنامه ریزان را مجبور به استفاده از منابع و سبک های مورد علاقه ی خود می کردند. با این حال در اواخر قرن هفدهم بسیاری از ایتالیایی ها در منطقه های تیرول، کارینتیا و استیریا ساکن شدند. تاثیر آن ها در کلیساها و ساختمان های شهر در سبک رنسانس با رواق های باز و ایوان های سرپوشیده نمایان بود.

تجلی باروک

اتریش خیلی زود سبک معماری مختص خود را یافت و معمارانی خوش ذوق تربیت کرد. یوهان برنارد فیشر فون ارلاخ یکی از آن معماران است که می دانست چگونه باروک ایتالیایی را متناسب با شرایط اتریش، در وین به اجرا درآورد. شاخص ترین کار او "کلیسای کارل" ) است  که در 1713 ساخته شد. او همچنین "کاخ شون برون" (Schönbrunn Palace) را برای ماریا ترزا طراحی کرد. کتابخانه ی ملی یکی دیگر از آثار موفق اوست. معمار برجسته ی دیگر یوهان لوکاس فون هیلده برانت بود که "کاخ بل ودره" (Belvedere Palace) را برای پرنس اوژن طراحی کرد. از دیگر کارهای شاخص او می توان "کلیسای سنت پتر" (St. Peter's Church) را نام برد.

سبک روکوکو ادامه ی سبک گوتیک بود به شکلی تزیینی تر و با رنگ و لعاب بیشتر. اما این سبک آن چنان دوام نیافت و معماران به سبک نئوکلاسیک و الهام گرفتن از معماری یونان و روم باستان روی آوردند. ساختمان دانشگاه فنی وین یکی از این موارد است.

معماری سیاسی

در اواخر قرن نوزدهم معماران جوان علیه سبک های قدیمی شوریدند و معماری مدرن را معرفی کردند. اتو واگنر یکی از این معماران است که مزایای تکنولوژی و مصالح جدید را معرفی کرد که صنعت در اختیار معماران قرارداده بود. او "کلیسای اشتاینهوف" (Kirche am Steinhof) و بانک پست را با همین شیوه طراحی کرد. پس از او آدولف لوس کاربرد شیشه و فولاد را بهبود داد و ضمنا تمام تزیینات را از طراحی هایش حذف کرد. جنجالی ترین طراحی او "ساختمان میدان میکائیل" است که در اوایل قرن بیستم ساخته شد و به "خانه ی لوس" نیز مشهور است.

امروز

پس از جنگ جهانی دوم، وین سعی در بازسازی خود به سبک مدرنی کرد که در فرانکفورت و برلین هم قابل مشاهده است. استادان پست مدرن، قالب دهه های 50 و 60 را شکستند و سبکی نو درانداختند. "خانه ی هاس" (Haas Haus) اثر هانس هولاین نمونه ی این سبک است که به آرت نوو معروف است. اخیرا هرمان چک، زاها حدید و کوپ هیمل بلاو به هیجان معماری در وین دامن زده اند. چک با طراحی های داخلی پیشرو برای بوتیک ها و رستوران هایی مثل "کافه ی کلاینس" (Kleines Café) و "رستوران زالتس آمت" (Restaurant Salzamt)، حدید با طراحی کتابخانه ی دانشکده ی اقتصاد دانشگاه وین به سبک دیکانستراکشن و کوپ هیمل بلاو با طرح مجسمه ی آلبانبرگ. 

 

diyakoparvaz.com